De eerste vraag die je je dus voor vandaag moet stellen is: Welk werk laat ik zien? Welke werken vind je de moeite waard en waar ben je trots op? Ik kies een beperkte selectie die focust op grafisch ontwerpen. Dat is wat mij het meest na aan het hart ligt en waar ik de meeste lol in had. Halverwege de ochtend heeft iedereen zijn of haar expositie ingericht. Sommigen hebben ervoor gekozen  om al hun werk op te hangen. Museumvullend qua omvang soms. Hier maak je dus een keuze: laat ik zien waar ik goed in ben en wat me motiveert of laat ik zien wat ik allemaal kan?

Wat een diversiteit aan werken en talenten is er nu tentoongesteld. En geweldig wat er allemaal uitkomt na slechts een paar weken cursus! Zeer indrukwekkend om te zien.

Iedereen licht vervolgens toe wat zijn of haar motivatie was. Boeiende om te horen, hoewel je aandacht na 40 verhaaltjes wel wat gaat afzwakken (en dan heb je er nog zo’n 40 te gaan!). Dat onderdeel hadden we dus beter per klas kunnen doen.

Mijn ontdekkingen kan ik samenvatten in Planning&Weerstand: ik probeerde vaak een opdracht in m’n hoofd te plannen. Alles al van te voren bedenken. Erfenis uit een baan in de ICT. Dat blijkt echter niet te werken. Je kunt veel beter gewoon beginnen en dan vormt zich gaande weg wel het juiste idee.  (Misschien ook een idee om het zo te doen in het bedrijfsleven; planningen komen toch nooit uit.) Bovendien werk je op deze manier gelijk aan de uitvoering. Daarnaast had ik soms flink weerstand tegen een bepaalde opdracht (stilleven bijvoorbeeld). Dat heeft te maken met vooroordelen. En als je je daar dan overheen kunt zetten, dan kunnen wonderbaarlijk ontdekkingen volgen. Ook een mooi leerpunt. Verder is voor mij wel bevestigd, dat ik Grafisch Ontwerpen en tekenen/schetsen echt het leukst vind om te doen. En samenwerken het minst leuk.

Een boeiende ochtend. En uiteindelijk mag vrijwel iedereen door naar deel 2 van de cursus. Een mooie ervaring, die Zaterdag Oriëntatie Cursus!

Bedoeling is een kledingstuk te maken van papier. Ik stel me ervoor open. Na een kwartier openstellen eerst maar ’s een sigaret roken. Daarna nog 10 minuten naar ’t zwarte gat zitten staren: niets, er kwam helemaal niets uit of op. Geen inspiratie, geen ideeën, geen energie. Het is wel duidelijk: anderen gaan enthousiast aan het werk met papieren jurken, jassen en dingen, maar het is niet mijn ding. Ik ga het ook niet forceren. Dus de les de les vroegtijdig verlaten en vroeg naar huis vandaag.

Nog even een koffie in de Passage in Den Haag. Had een ontzettend leuk gesprek met een Nederlandse Berber. Over religie, etniciteit, integratie. Niets met creativiteit te maken, maar wel erg leuke besteding van de ochtend. Toch nog een inspirerende ochtend. Zou ik hebben gemist, als ik niet naar de les was gegaan. Zo leidt het een tot het ander. Met dank aan de Zaterdagochtend oriëntatiecursus.

Ik merk wel, dat het groepswerken me minder goed bevalt. Niet vanwege de ‘medearchitecten’, maar meer omdat ik graag zelf mijn ideeën ontplooi. De samenwerking werk dan remmend (dit riekt naar een toekomst als ‘autonoom’).
Na 2 1/2 uur presenteert elke groep zijn ontwerp. Wat me daarbij wel opvalt, is dat er weinig spectaculaire ideeën zijn geboren. Vrijwel iedereen (inclusief ons groepje) heeft iets met een loungegedeelte, veel glas en veel kleur. Waarom niet iets volledig verduisterd? Maar ja, dat bedenk ik ook nu pas. Waarschijnlijk geldt ook hier: eerst moeten de banale ideeën worden doorgeploeterd, voordat de geniale invallen komen. 2 1/2 uur is gewoon te weinig om aan die betere ideeën toe te komen. Sommige schetsen waren overigens wel erg mooi!

Persoonlijk vond ik dit niet zo’n inspirerende les. Overigens zet ‘t je wel weer aan het denken of je wel of niet intensief met mensen wilt samenwerken. In het kader van ‘wat wil ik later worden’ is dat wel een belangrijke vraag.

Ook al waren de ideeën van vandaag naar mijn smaak niet heel opzienbarend, elk van de getoonde oplossingen zou al wel een hele verbetering van de huidige kantine situatie zijn!

Ik heb in deze les een aantal schetsen gemaakt voor het meubilair dat we hadden bedacht. Dat ziet er dan zo uit.

De afgelopen week heb ik er al wat over nagedacht en wat geschetst. Kwam niet veel verder dan een 4-kant stoeltje. Heb ‘t maar uitgesteld tot de les zelf. Kijken wat er dan bovenkomt.













Daar zit je dan op de les, met dat enorme vel wit papier waar een meubel uit moet komen.

Min of meer vanzelf ontstaat ‘t idee om een ergonomisch verantwoorde bureaustoel te maken (zal wel met mijn kantoorverleden te maken hebben). Maar niet zo’n stoel die op duizend verschillende manieren is in te stellen en waarop de gemiddelde kantoormens toch weer onderuit zakt. Met de nodige rug- en nekklachten als gevolg. Dus ‘t moet een stoel worden, die dwingt om rechtop te zitten. En hij moet er natuurlijk ook aantrekkelijk uit zien. Bovendien moet de productie makkelijk en goedkoop zijn.







Wordt wel elegant.

Nu de realisatie op schaal. Dat is eigenlijk meer een geometrische puzzel. De stoel moet wel blijven staan, dus er moeten allerlei steun- en bevestigingsvlakken komen. Op papier kom ik een heel eind, maar niet ver genoeg.

Dus dan maar gewoon uitknippen en proberen. Beetje trial&error. Na 4 splitpennen is de les alweer voorbij. Thuis verder, en waarschijnlijk een paar maal opnieuw beginnen.

Het leuke is wel, dat je uit je schetsen daadwerkelijk iets ziet ontstaan. Iets tastbaars. Iets dat jij hebt bedacht. Maar ik vond het tekenen en schetsen toch leuker dan het in elkaar zetten. Word altijd een beetje kriegel van knippen en plakken (splitpennen in dit geval).

Leeg ziet de leporello er zo uit:

Ik betrap me erop, dat ik de leporello eerst helemaal in mijn hoofd wil uitdenken. En dat het dan ook graag ‘first time right’ moet zijn. De analytische, lineaire aanpak. Goede aanpak misschien voor een zakelijk project, maar we zijn nu bezig met een creatief project, dat werkt dus niet zo.
Hier moet je gewoon wat gaan doen. Met je handen en met papier. Probeer maar wat. Dan kun je eerst de banale, voor de handliggende oplossingen voorbij laten komen en uit je systeem verwijderen. Die oplossingen die iedereen kan verzinnen. En al doende ontstaan er nieuwe niveau’s en nieuwe, frissere ideëen. Tot er een moment komt, dat het ineens klopt, de Aha-Erlebnis.

Dan heb je dé oplossing gevonden. En misschien verwerp je die later toch weer en kies je voor een idee dat je eerder banaal voorkwam maar dat nu geniaal lijkt. Wonderlijk proces, dat creatieve. Maar zo werkt dat.
Nu nog even doen. Ben benieuwd wat eruit gaat komen.

Vooralsnog is het ook leuk om met een dummy leporello en wat licht te spelen.

De transpiratie komt eigenlijk vooral omdat ik te snel ben begonnen met snijden en plakken. Dat moet je dan telkens weer opnieuw doen, en dat vind ik toch minder leuk werk. Het is beter om eerst maar ‘s allerlei versies te schetsen, eventueel op ware grootte. Je zou ook printjes kunnen maken van de letters, maar dan moet je wel goede letterontwerp-software hebben. Ik wilde toch in grote-stappen-snel-thuis zijn (leerpunt).

Het spelen met de lettervormen en -verhoudingen en het oplossen van de vormgevingspuzzel was daarentegen ontzettend leuk. Dat was super om te doen! Creatief maar toch ook wel analytisch/geometrisch: een mooie combinatie.

Hier zie je een paar fontstudies, om een indruk te geven van het mooie monnikenwerk.


Letteralternatieven:

Lettervormgeving:

Uiteindelijke vormen:

Je krijgt trouwens wel bijzondere waardering voor fontontwerpers. En twee weken is te weinig om een uitgebalanceerd font te maken.

Vrijdagavond om 12 uur heb ik er een punt () achter gezet. De volgende dag moest het mee naar de cursus. Voorlopig is het dan goed genoeg.

Dit is wel de leukste opdracht tot nu toe.

En dit het resultaat (bijna af):

(ja, Mark is met een ‘k’, I know).

Met zo’n pers kun je maar één afdruk maken. In principe dan: na de eerste afdruk kun je natuurlijk inkt of objecten toevoegen aan het plaatje, en weer een afdruk maken, maar die is dan wel anders.

Wat ik nog leuker vond: papier op het geïnkte zinkplaatje leggen, en dan op het papier tekenen. Daar waar je druk uitoefent wordt de inkt door het papier van de plaat gezogen. Dan krijg je bijvoorbeeld dit:







Een wonderlijke mengeling van enerzijds mooie harde zwart/wit grafiek en anderzijds de lijnen die meer zacht, vlekkerig  en korrelig zijn. Een prachtige combinatie. En dit is ook makkelijker thuis te doen (ik heb toevallig even geen Monotype pers thuis staan).

De mogelijkheden zijn oneindig, en dan hebben we ‘t nog niet over gebruik van kleuren. Erg leuk om te doen.

Een nadeel van deze techniek: je krijgt er ontzettend vieze handen van. Ik ben nog bezig de inkt van m’n vingers te schrobben!